Panasmusic Online. ΠΑΠΑΓΡΗΓΟΡΙΟΥ - ΝΑΚΑΣ. Μουσικός Εκδοτικός Οίκος

Τιμήαπό
12.00€10.00€-17%

ΑΓΟΡΑ

Διαθέσιμο

Memoria InTer Nos,
a musical tragedy composed by Telis Dimitrakopoulos

Genre: Contemporary Classical 
Catalogue: Phasma-Music 111
UPC: 731093480966 

recording, editing, mixing: Konstantinos Pravitas 
mastering: Apostolos Siopis  
All tracks recorded at nVelope Studio, Thessaloniki, Greece, July 2025
The texts for the booklet were written by Telis Dimitrakopoulos
artwork photograph: Benoist Demoriane
graphic design: Fotini Filoxenidou
production management: Iwona Glinka

Composed by Telis Dimitrakopoulos
 
Despina Kelesidou, Soprano
 
Anemóen Fronima Quintet:
Mary Stivanaki, Violin
Epameinondas Tzivenis, Violin
Antonios Tzivenis, Viola
Artemis Koukouzika, Cello
Stella Karagiorgou, Contrabass
 
Raquel Reis, Cello (in track 6)
Jerry Summers†, Percussion (in track 6)
Kostas Pilos, Recording & Cello (in track 6)

Memoria InTer Nos is a concept work of contemporary classical music, conceived as a musical tragedy in album form, composed by Telis Dimitrakopoulos. It marks his first solo release: a work for Soprano, Saxophone, and String Quintet unfolding as a cyclic concert form with an internal sonic dramaturgy.
Composed for soprano, saxophone, and string quintet, the work unfolds as a single cyclic concert structure with an internal sonic dramaturgy. Rather than presenting a collection of separate compositions, Memoria InTer Nos develops as a unified and evolving arc, where memory functions not as a static archive of recollections, but as a living, transformative force of awareness. It operates as a dramatic mechanism: eroding, reconstructing, and reshaping the sonic personas throughout the work.
 
Structured in seven parts — episodes, choral odes (stasima), and exodus — the work reimagines the architectural principles of ancient Greek tragedy as an autonomous musical form. The alternation between action and reflection generates a pulsating narrative entirely articulated through sound. Conflict emerges through shifting textures, timbral contrasts, and evolving roles among the ensemble.
 
Balancing contemporary classical aesthetics with experimental sonic exploration, the composition integrates resonances of Eastern Mediterranean musical traditions, refracted through a modern language of timbre and structure.
 
Memoria InTer Nos is not merely an album; it is a cohesive sonic dramaturgy — a contemporary musical tragedy in which listening becomes an immersive experiential act and memory emerges as the central agent of transformation.  (Telis  Dimitrakopoulos )

Aristotelis (Telis) Dimitrakopoulos is an award-winning composer (Hungary, Canada, Greece), saxophonist, woodwind instrumentalist and researcher whose work unfolds at the intersection of contemporary composition, musical dramaturgy, and improvisational interpretation.
He studied composition at the Department of Music Science and Art of the University of Macedonia and holds a Master’s degree from the same institution, specializing in European Early Music and Modal Musical Traditions of the Mediterranean. Since 2026, he has been a PhD candidate in Composition at the Ionian University.
Dimitrakopoulos explores innovative approaches to connecting Ottoman classical musical tradition with contemporary developments in modal theory. His compositional language re-examines historical musical textures, integrating them into a distinctly contemporary sonic framework. Several scholars and critics have described his work as embodying a “paradox of temporality". By connecting “historical” musical textures his compositional style re-examines the artistic heritage of the past and integrate the “historical” into the broader spectrum of the “contemporary”.
His works have been presented at major events in Greece and internationally, including Mysteries of Transition (Eleusis – European Capital of Culture), East Chamber Festival (Toronto, Canada), and at venues such as Thessaloniki Concert Hall, the Canadian Music Centre, deSingel – White Hall (Antwerp), the Budapest Music Center, etc. His music has been performed by distinguished soloists and ensembles such as Daniel Ramjattan, Naoko Tsujita, Raquel Reis, Chόres Voices, etc.
As a performer, he was awarded Prize for “Best Improvisation of Unique Aesthetic” at the René Arons Improvisation Contest in Antwerp, Belgium 


Product details:

01. Èsto òti – prologue for soprano saxophone choir and narration
02. O rubor memoria – parodus for soprano and string quintet
03. Pilgrimage to East Necropolis – episode I for alto saxophone and string quintet
04. Ay (The moon) – stasimon I for soprano and string quintet
05. Anti-mnéme – episode II for alto saxophone and string quintet
06. Maldoror de Montibus – stasimon II for clarinet, cello, percussion and narration
07. Another Now – exodus for alto saxophone, soprano saxophone and string quintet
            
Total Time:  [48:24]


Esto Oti
 
I wake in absolute dark.
At last, my eyes fall closed.
 
Darkness is feared
when faced with open sight;
yet closing them, one dares the Light—
Let it be.
 
Life is an endless night.
Unuttered faith, unclosed eyes,
leave us there.
On the fourth of May,
I closed mine—
after a sound I could not place.
 
And if silence be the ray,
you are its wind.
 
Let there be silence
to tame the memory—
the memory of ours.
 
Once, I knew not the cause of this affliction.
Now I know. I heard it.
 
It did not end.
It turns around—
and begins again!
 
It only intimates:
memories not yet born,
yet bound to come.
O Rubor
And since oblivion has struck the signs,
memory becomes the figure
that shall come to sow the mystery.
She is no longer incorporeal.
She has a face and a gaze,
flesh and womb.
She is neither mine, nor yours.
She is not recollection.
She is a deity.
You summon her only when you dare to say:
“You must not forget.”
Yet even if you do not summon her,
still she will come—
to sow the mystery.
Worship her.
Become her servant.
Let her strike you cruelly across the face,
let her spit upon you.
Endure.
In a moment, she will caress you.
For she is sovereign in cruelty and in mercy alike.
She wounds to bind.
She humiliates to consecrate.
Worship Her.
 
Pilgrimage
I walk and ask the dead,
do you remember me—
Carlo, Johan, Leon, Miles—
do you remember me?
- Thanos, tell me:
You remember?
I will stand before you,
turned to dust.
- Keep them out.
They hollow you
and drain you
till you are no longer you.
Their bodies distorted,
their minds—
once full of tales of love and mortal peril—
now withered.
So do not waste this one breath.
Remember:
you are no longer you.
- Nor are they.
Only shells now,
only sounding boards.
Come, then, gather round.
Walk, run among thorned graves.
You feel them cloudy I know.
Sooner or later
I shall not be myself,
neither do you.
And yet—
we are We. 
Αy
The dead are gone.
Their images scattered.
I am left with a question:
Who was their master?
- Lie down.
Do not think.
Strip off the damp, rotten rags of your realism—
hammered together from pointless experience.
Who are you chasing?
Where do you think you are going?
Follow this track.
The one that looks, to your eyes,
like a carefully mapped path.
Remain alone.
Like the moon—
which makes the stars around it disappear.
 
Sappho’s poem adapted by Telis Dimitrakopoulos 
Anti-mneme
So, what if we failed the revolution?
It remains only in memory: a heavy rhythm, dragged out, slow, lodged in the darker depths of our existence.
For a moment, one attempts to summon back vagabond time.
A forgotten melody, a phrase, a dance—fragments that return without context.
Try to bring back that vagabond time, guessing, if necessary, how this might be done!
Timeless loneliness seeks to drown itself in light. The pulse is meant to remain—present—within the world’s persistent haze.
Life produces its own memorandum: How to be “present” (?)
To underline this truth is already to harden it into error.
One is told to strike one’s head against the wall of the present, and to accept the impact as instruction.
The narrative demands allegiance. It therefore must be questioned.
What remains is still memory, now luminous, now obscured, embedded in the depths of existence.
For how long, this can persist remains unclear.
How much longer we remain compatible with the absurd?
 
October 2016,
Thank you Teacher!
Maldoror
You will never know
how cruel the pleasure is
of holding—unceasingly—
the universe
at the end
of a leash.
 
From darkness, light erupts,
and from light, shadow.
Within remembrance, memory flows—
creator of its own creation.
The body, forced out of memory,
streams and deforms itself
upon light
and upon darkness
from which it is born.
And from the shadow, once more, light—
the silence that was first to be heard.
Remember.
“Woe to man, condemned by his own ugliness”.
 
Another Now
 
Let it be that the wind
has torn our wants apart—
who could stand before it
and not be ground to dust?
Let it be that oblivion
has erased the tracks—
what figure would appear
to sow the mystery?
Let it be that there was silence
meant to tame memory.
Let it be that there is silence
to tame it—
memory,
this memory of Ours.
And so, it was not an ending,
but a turning—
and in the turning, a beginning…
 
Memoria InTer Nos
(Μνήμη ανάμεσά μας)
_____________________________________________________________________
 
Υπάρχει ένας χρόνος μέσα στον χρόνο, που δεν μετριέται —
ένα πεδίο πριν απ’ τη φωνή, πριν από το σώμα, πριν από τη σκέψη, πριν καν από την αίσθηση.
Εκεί πηγαίνει η μνήμη είτε να επιπλεύσει, είτε να πνιγεί.
 
Μέσα στα 10 χρόνια στενής -ή εμμονικής- ενασχόλησης μου με τη μουσική δημιουργία, αφέθηκα σαν μαριονέτα της, να με φυσήξει όπου θέλει, να με ρουφήξει όπως θέλει.
Υπήρξα εντός μου, εκτός μου και εντός άλλων — άλλων που με σημάδευσαν, με κατέστρεψαν, με μεταμόρφωσαν. Όμως, μεταξύ των συνεχόμενων διπόλων που με κυρίευαν, βρήκα τη δική μου χρυσή τομή τους:  Του εντός με το εκτός, του φωτός με το σκοτάδι, της λογικής με το συναίσθημα, της αίσθησης με την παραίσθηση.
Η Μνήμη·  όχι οι αναμνήσεις.
Η μνήμη που συνδέει έννοιες, κοινότητες, πολιτισμούς και ανθρώπους. Αυτή που βρίσκεται ανάμεσα μας. Την ακούμε· Τη νιώθουμε· Κι ίσως —
επιτηδευμένα, ενίοτε — την ξεγράφουμε. Γιατί μας καταπίνει. Και ποιο ον, αλήθεια, είναι έτοιμο να αφεθεί στην κατάποση απ’ τις ίδιες τις στιγμές του;
Αυτές που έζησε ή που δεν έζησε…
Είναι τελικά το όνειρο μια μνήμη ανεστραμμένη; Τόσο ανάποδη και τόσο λυσσαλέα άγρια;
Κρατώ τις λέξεις του Μεγάλου: Λυπήσου αυτούς που δεν ονειρεύονται. Και προσθέτω: Λησμόνησε αυτούς που δεν θυμούνται. Όχι με μνημονικό, αλλά με μνημοσύνη.
 
Το έργο αυτό περπάτησε με βήματα, σχεδιάστηκε από ίχνη, ακούστηκε πίσω από απόηχους και προσωπικές εσωτερικές φωνές που δεν θέλησαν να ειπωθούν.
Κι αν ειπώθηκαν, το έκαναν φτωχά και άγαρμπα.
Δεν αφηγείται.
Ούτε καν θυμάται.
Απλώς επιτελεί:
Μια μουσική τραγωδία – όχι «για» τη μνήμη – αλλά «από» τη μνήμη.
Από την ανάμνηση που βαραίνει τη μεταμόρφωση, που αντιστέκεται στην επίγνωση, που επιστρέφει — όχι για να λυτρώσει, αλλά για να κατονομάσει το άρρητο της ίδιας της δημιουργίας της.
Αν κάποιος, λοιπόν, σταθεί απέναντί της, ας μην ψάξει κατανόηση ή σχήμα.

Ας ψιθυρίσει, ας σωπάσει, ας φωνάξει. Ας συναντηθεί ξανά με την έκσταση της μνημονικής του διαταραχής και με την σιωπηρή βίωση ενός τελετουργικού αναστοχασμού. Κι ας επιτρέψει στο έργο να λησμονήσει για λογαριασμό του…
...
Θυμήσου αυτά, που σου είπες να ξεχάσεις!
____________________________________________________________________
 
Èsto òti – prologue                                                                                    
for soprano saxophone choir & narration
 
O rubor memoria – parodus
for soprano & string quintet
 
Pilgrimage to East Necropolis – episode I
for alto saxophone & string quintet
 
Ay (The moon) – stasimon I
for soprano & string quintet
 
Anti-mnéme – episode II
for alto saxophone & string quintet
 
Maldoror de Montibus – stasimon II
for clarinet, cello, percussion and narration
 
Another Now – exodus
for alto saxophone, soprano saxophone & string quintet
 
 Έsto Όti – Prologue
-- To M.S M
for soprano saxophone choir & narration
                         
Ξυπνώ στο απόλυτο σκοτάδι. Τα μάτια κλειστά μετά από λίγο.
Το σκοτάδι το φοβάσαι ·- με ανοιχτά τα μάτια… Κλείνοντας τα, οραματίζεσαι το Φως: «Έστω ότι υπάρχει φως».
 
Όλη η ζωή ένα ατέρμονο σκοτάδι.
Αν δεν κλείσεις τα μάτια, αν δεν απαγγείλεις ένα «Έστω ότι», θα παραμείνεις στο σκοτάδι.
Στις τέσσερις του Μάη, έκλεισα τα μάτια.
 
Κι αν η σιωπή είναι η αχτίδα, ο άνεμός της είσαι Εσύ…
«Έστω ότι υπάρχει σιωπή,
τη μνήμη – τη δική μας – να δαμάσει»
 
Γιατί, δεν ήξερα τον λόγο, την αιτία αυτού του πονήματος.
Τώρα ξέρω. Tο άκουσα. ;Eνιωσα τις σιωπές, τις παύσεις του.
 
Και κάπως έτσι, δεν τελείωσε,
μα ξανα-ξεκινά!
 
Απλώς υπαινίσσεται· Μνήμες που δεν υπήρξαν, αλλά θα έρθουν.
____________________________________________________________________

Ο Rubor Memoria – Parodus
for Soprano & String Quintet
 
Κι αφού η λήθη ξέγραψε τα χνάρια, η μνήμη είναι η φιγούρα που θα ‘ρθει να σπείρει το μυστήριο.
Δεν είναι πια άυλη. Είναι πρόσωπο με βλέμμα, σάρκα και γαστέρα.
Δεν είν’ ανάμνηση δική μου, ούτε δική σου.
Θεότητα:
που την καλείς, όταν και μόνο λές:
«Δεν πρέπει να ξεχάσεις».
Μα κι αν δεν την καλέσεις, πάλι θε’ να ‘ρθει:
Να σπείρει το μυστήριο.
Προσκύνησέ την!
Γίνε ο άσωτος ο δούλος της,
άσε την να σε ραπίσει βάναυσα, να σε φτύσει…
Σε λίγο θα σε χαϊδεύει…
 
Προσκύνησέ την!
 
Ω μνήμη μου, θυμήσου: Δεν είσαι πια εσύ.
Το μέγα ρίγος είσαι,
η προσευχή!
Ω μνήμη μου, ω σώμα
θυμήσου: Κόκκινο αίμα βγάζεις.
Θυμήσου…
_____________________________________________________________________
 
 
Pilgrimage to East Necropolis – Episode I
--  Homage to Thanos Mikroutsikos
for Alto saxophone & String Quintet
 
Βαδίζω και ρωτάω τους νεκρούς: Με θυμάστε;
Carlο, Johan, Leon, Miles,
Με θυμάστε;
Θάνο, πες μου αν με θυμάσαι!
Μπροστά σου θα σταθώ, κι ας γίνω σκόνη.
Μην τους εμπιστεύεσαι, σε αδειάζουν από μέσα!
Μέχρι που δεν είσαι εσύ. Τόσο - που δεν είσαι εσύ!
Το σώμα τους διαστρεβλώθηκε.
Το μυαλό τους -
το γεμάτο από ιστορίες ατέρμονες, ερωτικές, θανάσιμες -
γέρασε, μαράθηκε!
Μη σπαταλάς την πνοή ετούτης της ανάσας.
Θυμήσου: Δεν είσαι πια εσύ!
Δεν είναι πια αυτοί.
Άδειο κοχύλι πια,
άδειο ηχείο.
Ελάτε όλοι γύρω μου.
Περπατήστε, τρέξτε σε μνήματα ακάνθινα.
Τα νιώθετε σαν σύννεφα, το ξέρω.
Αργά ή γρήγορα, εγώ δεν θα ‘μαι εγώ.
Αλλά κι εσείς, δεν είστε εσείς.
Όμως εμείς, είμαστε Εμείς!
 
Ay (Η Σελήνη) – Stasimon I
for Soprano & String Quintet
 
Η σελήνη,
μ’ ‘ένα κόκκινο θάμπος
 ξεπροβάλλει.
Όλα τ’ αστέρια γύρω της,
Να εξαφανίσει!
Κι εγώ,
Κείτομ’ εδώ
Μονάχη κείτομαι…
 

Ποίηση Σαπφούς σε απόδοση Τέλη Δημητρακόπουλου
 
Φύγαν οι νεκροί. Σκόρπισαν τα είδωλα…
Κι εγώ αναρωτιόμουν:
Ποιος θα μπορούσε να ήταν ο αφέντης τους;
 
Ξάπλωσε, μη σκέφτεσαι.
Πέτα τα ιδρωμένα, τα σάπια κουρέλια του ωμού και σφυρηλατημένου από ανούσιες εμπειρίες ρεαλισμού σου!
Ποιον κυνηγάς; Να φτάσεις πού;
Ακολούθα αυτήν την ατραπό, που στα μάτια τα δικά σου μοιάζει χαρτογραφημένο μονοπάτι.
 
Μείνε μόνη, όπως η σελήνη· 
Που όλα τ’ αστέρια γύρω της θα εξαφανίσει.
  
Anti-mnéme – Episode II
for Alto saxophone & String Quintet
-- Homage to Eta-Pe (Ηλίας Παπαδόπουλος) & Roger
 
Χαμένη εξέγερση - τι έγινε;
Μόνο στη μνήμη απέμεινε
ένας βαρύς ρυθμός,
αργόσυρτος·
Στους σκοτεινούς βυθούς της ύπαρξής μας
Για μια στιγμή, φέρνεις πίσω τον αλήτη χρόνο -
παραξενεύεσαι, κοιτάς στο παρελθόν.
Μια ξεχασμένη μελωδία, μια φράση, ένας χορός.
Φέρε πίσω τον αλήτη χρόνο. 
Μάντεψε αν θέλεις: Πώς!
Κι ας πνιγεί στο φως η άχρονη τούτη μοναξιά μας.
Παρών να ‘ναι ο παλμός,
στην καταχνιά τούτη του κόσμου…
 
Το μεγάλο υπόμνημα της ζωής:
Πώς να είσαι παρών (;)
«Υπογράμμισε την αλήθεια»
θα γίνει αίρεση.
Χτύπα το κεφάλι σου στο τείχος του παρόντος!
Αμφισβήτησε το αφήγημα!
 
Μόνο στη μνήμη απέμεινε, στους φωτεινούς βυθούς της ύπαρξής μας.
Ως πότε;
Ως πότε πια θα είμαστε συμβατοί με το παράλογο;!
 
Οκτώβρης του 2016,
Ευχαριστώ Δάσκαλε!
_____________________________________________________________________
Maldoror de Montibus – Stasimon II
Free Impro for Clarinet, Cello(s), Percussion & Narrator
 
Ποτέ σας εσείς δεν θα μάθετε,
πόσο δύσκολο πράγμα είναι,
να κρατά κανείς -
συνεχώς
τα ινία του σύμπαντος…
 
Απ’ το σκοτάδι βγαίνει φως,
κι από το φως σκιά.
Στην ανάμνηση κυλά η μνήμη,
Δημιουργίας δημιουργός.
 
Ω σώμα, γέννημα της μνήμης
που ρέεις και αλλοιώνεσαι,
πάνω στο φως
και το σκοτάδι
που γεννιέσαι
 
Κι απ’ τη σκιά ξανά το φως,
σιωπή που πρώτη ακούστηκε
Θυμήσου!
 
«Συμφορά στον άνθρωπο, για αυτή του την ασχημοσύνη»
 
Lautréamont Words,
in texts of Telis Dimitrakopoulos’
Another Now – Exodus
for Alto saxophone, Soprano Saxophone & String Quintet
-- based on Yanis Varoufakis novel book
 
Έστω ότι ο άνεμος, μας γκρέμισε τα θέλω·
Ποιος μπροστά του να σταθεί, χωρίς να γίνει σκόνη;
 
Έστω ότι η λήθη, ξέγραψε τα χνάρια·
Ποια φιγούρα θα φανεί, να σπείρει το μυστήριο;
 
Έστω ότι υπήρξε σιωπή,
τη μνήμη να δαμάσει.
 
Έστω ότι υπάρχει σιωπή,
Τη μνήμη – τη δική μας –
να δαμάσει!
 
Συμφορά στον άνθρωπο, για αυτή του την ασχημοσύνη,
κι ας φορτίζει με το βάρος του τον Τόπο.
Ω μνήμη μου, φορτίζεις με το βάρος σου
τον Τόπο!
Συμφορά για αυτή σου την ασχημοσύνη
Ω μνήμη μου, ω σώμα:
Φορτίζεις με το βάρος Σου τον Τόπο!
Έστω ότι υπήρξε σιωπή,
τη μνήμη να δαμάσει.
 
Έστω ότι υπάρχει σιωπή:
Τη μνήμη – τη δική μας –
να δαμάσει!
Και κάπως έτσι, δεν τελείωσε,
Αλλά,
ξανα-ξεκινά!