Ο Αλέξανδρος (Αλέκος) Ξένος γεννήθηκε στην πόλη της Ζακύνθου στις 2 Μαΐου του 1912. Σπούδασε μουσική αρχικά στην Φιλαρμονική Ζακύνθου με δάσκαλο τον αρχιμουσικό Ιωάννη Πήλικα. Στη συνέχεια φοίτησε στο Ωδείο Αθηνών με καθηγητές, στην μορφολογία, την «Prima Vista», την αισθητική και την ιστορία της μουσικής τον Δημήτρη Μητρόπουλο, στο σολφέζ και την Αρμονία τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη, στην αντίστιξη και την ενοργάνωση τον Γεώργιο Σκλάβο και τρομπόνι αρχικά με τον Σπύρο Καίσαρη και μετά με τον Δημήτριο Πολίτη. 
Αποφοίτησε το 1939 με δίπλωμα τρομπονιού και πτυχία αρμονίας, αντίστιξης και ενοργάνωσης. Παράλληλα με το ωδείο μελέτησε την μουσική Ιστορία του τόπου, το λαϊκό και το δημοτικό τραγούδι, τα μοιρολόγια, τα νανουρίσματα, την έντεχνη μουσική δημιουργία, την Επτανησιακή σχολή καθώς και τα εξπρεσιονιστικά φανερώματα του Μητρόπουλο και του Σκαλκώτα. Στον Π.Μ.Σ. γνώρισε πολλές μουσικές προσωπικότητες της εποχής όπως τους: Λαυράγκα, Καλομοίρη, Πετρίδη, Λαμπελέτ, Βάρβογλη κ.ά. Με τον Βάρβογλη, παρακολούθησε, δωρεάν, μαθήματα Φούγκας και Σύνθεσης. Άρχισε να γράφει μουσική από το 1940.
Το πρώτο του έργο είναι το συμφωνικό σκίτσο Νέοι Σουλιώτες εμπνευσμένο από την αντίσταση τού Ελληνικού λαού ενάντια στους κατακτητές. Πρωτοπαίχτηκε από την ορχήστρα τού Ε.Ι.Ρ. το 1941 με αρχιμουσικό τον Θεόδωρο Βαβαγιάννη και τίτλο: Εισαγωγή λευτεριάς. Ακολούθησαν έργα συμφωνικής μουσικής, μουσικής δωματίου, σκηνικής μουσικής, έργα για σόλο όργανα, πολλά τραγούδια σε στίχους σημαντικών ποιητών καθώς και πολλά χορωδιακά έργα.
 Ενδεικτικά αναφέρονται τα Τραγούδια για την Ειρήνη σέ στίχους Βακχυλίδη, Αριστοφάνη, Ευριπίδη, Κάλβου, Παλαμά, Σολωμού, Βάρναλη, Ρίτσου, οι 3 σουίτες για φωνή και έγχορδα σε δημοτική ποίηση και ποιήματα των Κρυστάλλη, Ψυχάρη, Παλαμά, Βρεττάκου, Δρόσου, Ρώτα, Τα Καβαφικά για φωνή και πιάνο [χαμένο], Μνήμες για δραματική σοπράνο και έγχορδα, 4 τραγούδια για δραματική σοπράνο και έγχορδα, Τραγούδια για την Ειρήνη για δραματική σοπράνο και έγχορδα (1970) Η Λαφίνα Σουίτα για έγχορδα (1945), Συμφωνία αρ. 1, Αντίσταση (1944-1946) - (βραβεύτηκε στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας του Βουκουρεστίου το 1952, αλλά στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε το 1979 με αρχιμουσικό τον Ευθύμιο Καβαλλιεράτο και την συμβολή του Μάνου Χατζιδάκι ο οποίος ήταν τότε διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών), Χορικά από την τραγωδία Ο θάνατος του Διγενή (1947), χορόδραμα για χορωδία και έγχορδα σε στίχους Άγγελου Σικελιανού, Ο Διγενής δεν πέθανε (1952) Συμφωνικό ποίημα – Μπαλέτο (εμπνευσμένο από την θυσία του Νίκου Μπελογιάννη που πρωτοπαρουσιάστηκε από την Κ.Ο.Α. στις 8 Απριλίου του 1956 με διευθυντή τον Ανδρέα Παρίδη), Προμηθέας (1959) Συμφωνικό ποίημα - Μπαλέτο (το οποίο βραβεύτηκε στον Πανελλήνιο διαγωνισμό του εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.) το 1962), Σονάτα για ορχήστρα εγχόρδων (1960), Σπάρτακος (1963) συμφωνικό ποίημα - μπαλέτο για μεγάλη ορχήστρα που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών, Κύπρος, Ελλάδα μας (1964) [1965] συμφωνικό ποίημα – μπαλέτο, Συμφωνία αρ. 2 (1967-1968), Ελεύθεροι Πολιορκημένοι (1967) καντάτα για ορχήστρα μεικτή χορωδία και αφηγητή, σονάτα για πιάνο (1966), Τρίπτυχο για βιολοντσέλο σόλο, Χορός - Τραγούδι (1946) για βιολοντσέλο και πιάνο κ.ά. 
Επίσης συνέθεσε σκηνική μουσική για τα θεατρικά έργα: Μήδεια του Ευριπίδη, Καπετάν Μιχάλης του Καζαντζάκη (1959) [χαμένο], Φουέντε Οβεχούνα του Λόπε ντε Βέγκα (1959), Ρήγας Βελεστινλής του Σπύρου Μελά (1962), κ.ά.
 Έργα του έχουν παρουσιαστεί από ορχήστρες και χορωδίες στην Ελλάδα και σε πολλές πόλεις του εξωτερικού (Παρίσι, Πράγα, Μόσχα, Λένινγκραντ, Βουκουρέστι, Σάλτσμπουργκ, Ρώμη, Λονδίνο κ.α.).
Από το 1936 συμμετέχει ενεργά στους συνδικαλιστικούς και καλλιτεχνικούς αγώνες των μουσικών πρωτοστατώντας στη δημιουργία νέων μουσικών συγκροτημάτων και μόνιμων ορχηστρών. Αποτέλεσμα των προσπαθειών ήταν η ίδρυση και η εδραίωση της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (Κ.Ο.Α.), της ορχήστρας του Ε.Ι.Ρ., της ορχήστρας ελαφράς μουσικής της Ραδιοφωνίας και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (Ε.Λ.Σ.). 
Ο Αλέκος Ξένος πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση 1940-1944. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου διοργάνωσε φιλαρμονικές και χορωδίες για τις ανάγκες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, έγραψε τραγούδια που αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν από τον λαό μας όπως: Ο Ύμνος της ΠΕΕΑ, Ο Ύμνος της Αλληλεγγύης, Το τραγούδι του Άρη, τα τραγούδια για Τ’ Αετόπουλα, Ο Ύμνος της ΕΠΟΝ, το Εμπρός του Κ. Παλαμά κ.ά. Είχε, επίσης, πρωταγωνιστικό ρόλο στο σαμποτάζ της μεγάλης γιορτής που ετοίμαζαν οι Γερμανοί το 1943 στο θέατρο Ολύμπια για την άνοδο του Γ΄ Ράιχ.
Μετά το 1960 εκλέγεται γραμματέας του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου (Π.Μ.Σ.), μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών και γίνεται ιδρυτικό μέλος της Ομοσπονδίας Μουσικών Σωματείων Ελλάδας. Σαν γραμματέας της Ομοσπονδίας Μουσικών Σωματείων Ελλάδας και μέλος του συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών συνέβαλε στην διάδοση του μουσικού πολιτισμού τής χώρας μας. 
Αγωνίστηκε για την προώθηση της μουσικής παιδείας στη μέση και ανώτερη εκπαίδευση και την δημιουργία φιλαρμονικών, χορωδιών, μουσικοχορευτικών συγκροτημάτων καθώς και για την ενεργή συμμετοχή τού λαού μας στην ερασιτεχνική μουσική παιδεία. 
Κατά καιρούς έγραψε διάφορα μουσικολογικά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά σχετικά με την συλλογή και διάδοση τής εθνικής μουσικής κληρονομιάς (λαϊκής και έντεχνης) και ενάντια στον εμπορικό, κατευθυνόμενο λαϊκισμό των ρεμπέτικων και των υποπροϊόντων τους που κατεβάζουν το διανοητικό και αισθητικό επίπεδο του λαού μας. 
Σαν επαγγελματίας μουσικός (κορυφαίος Α΄ στο τρομπόνι) έπαιξε από το 1930 έως το 1967 σε διάφορες ορχήστρες (Κ.Ο.Α. – Ε.Ι.Ρ. – Ε.Λ.Σ. κ.ά.). Λόγω των πολιτικών του απόψεων απολύθηκε από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών το 1947 και από την Ορχήστρα του Ε.Ι.Ρ. το 1950. Αρνούμενος να κάνει δήλωση αποδοχής του ανελεύθερου καθεστώτος διώχτηκε και από την ορχήστρα της ΕΛΣ το 1967. Τον ίδιο χρόνο καταστρέφουν στο ΕΙΡ ηχογραφημένα τραγούδια του και απαγορεύτηκε η μετάδοση ορισμένων έργων του. Το 1968 διαγράφεται λόγω φρονημάτων και από την Ε.Ε.Μ. της οποίας ξαναγίνεται μέλος το 1973.
Οι σκέψεις και τα συναισθήματα τού συνθέτη εμπνέονται πάντα από τους αγώνες του λαού μας για ελευθερία, ειρήνη και πρόοδο. Ο Αλέκος Ξένος για να εκφράσει τίς μουσικές του ιδέες δεν ακολούθησε καμμιά σχολή. Προσπάθησε να αφομοιώσει ό,τι κατά την γνώμη του είναι ζωντανό στη μουσική μας παράδοση (λαϊκή ή έντεχνη) και στις μουσικές επιτεύξεις των άλλων εθνών.
Ο Αλέκος Ξένος πέθανε στην Αθήνα το 1995.